Evaluatiekader verschijningsplicht

Abstract

Het Nederlandse strafrecht kent in principe geen verplichting voor verdachten om tijdens rechtszittingen te verschijnen. Dit is anders voor minderjarige verdachten en hun ouders, alsmede voor getuigen, waarvoor in Nederland in principe wel wordt uitgegaan van een verplichting tot verschijnen. Over de vraag of het voor bepaalde ernstige feiten niet aangewezen zou zijn om een verschijningsplicht voor verdachten in te voeren is sinds de jaren 1990 af en aan discussie gevoerd in het parlement. Dit veranderde in 2017 toen de verschijningsplicht opgenomen werd in het regeerakkoord. De verplichting werd onderdeel van het voorstel voor de Wet Uitbreiding Slachtofferrechten (WUS), dat in 2018 het licht zag. De evaluatie is gesplitst in twee fasen. Om te beginnen dient er een evaluatiekader worden opgesteld. Dit rapport gaat in op die eerste fase, het evaluatiekader. Onderzoeksvragen Welke zogeheten werkzame bestanddelen worden verondersteld in de verschijningsplicht (reconstructie van de beleidslogica) en welke indicatoren kunnen op basis hiervan worden onderscheiden? Zijn er indicatoren die niet samengesteld kunnen worden uit bestaande registratiedata, maar die gezien de beleidslogica wel onmisbaar zijn voor de evaluatie, en zo ja, welke? Op welke wijze kunnen (in 2026) plausibele uitspraken worden gedaan over de doeltreffendheid en de effecten van de verschijningsplicht? INHOUD Algemene inleiding Het debat rond de verschijningsplicht De beleidslogica achter de verschijningsplicht Indicatoren en informatiebronnen Onderzoeksdesign Slotbeschouwing