Kostenveroordeling in strafzaken

Abstract

In the Netherlands a discussion is going on whether parties in civil and public court proceedings should contribute more substantially in the costs of court procedure. The question was raised whether defendants should contribute to the costs of criminal proceedings as well. This comparative law report contains a full description of the German and English regulations on costs orders as well as its implementation in practice.

Eind oktober 2010 stuurde de Minister van Veiligheid en Justitie een wetsvoorstel voor een kostendekkend griffiestelsel aan de Tweede Kamer (Tweede Kamerstukken, Vergaderjaar 2011-2012, 33071 nr. 3). Deels wordt in het voorstel een standaardtarief vastgelegd zoals voor familiezaken en zaken tegen de overheid, deels wordt de hoogte van het griffierecht gekoppeld aan de hoogte van het financieel belang van de zaak. Nieuw aan het voorstel is dat de griffierechten kostendekkend zouden moeten zijn of meehelpen om de graad van kostendekkendheid te verhogen. Voorts kan het voor de rechtszoekende een prikkel kan zijn om naar alternatieve vormen van geschillenbeslechting om te zien. De lijn die uitgezet is in dit wetsvoorstel zou ook kunnen worden doorgetrokken naar strafzaken en de rekening voor de kosten van de strafprocedure zou ook kunnen worden gepresenteerd aan degenen die de kosten daadwerkelijk veroorzaken. Nederland zou met een regeling van de veroordeling in de kosten van de strafprocedure in de pas lopen met West Europese strafprocessystemen die een dergelijke regeling reeds lang kennen. In dit rechtsvergelijkend onderzoek wordt nagegaan wat de regeling van de kostenveroordeling inhoudt in Duitsland en in Engeland en Wales, hoe de regeling wordt toegepast, tot welke mogelijke problemen de toepassing van de regeling aanleiding heeft gegeven en wat de financiële bijdrage van de toepassing van de regeling is aan de dekking van de kosten van de strafprocedure. INHOUD: 1. Inleiding 2. De proceskostenveroordeling in Duitsland 3. De kostenveroordeling in Engeland en Wales4. Conclusie