DNA-onderzoek in opsporing en bewijsvoering in strafzaken

Abstract

Uit ons onderzoek is gebleken dat het DNA-onderzoek vaste voet heeft gekregen in de Nederlandse strafrechtspleging. In alle onderzochte arrondissementen werd (in 1999) deze opsporingsmethode, zonder dat dit tot controverses of grote juridisch-technische dan wel puur praktische problemen leidde, toegepast in zaken waarbij het gaat om verdenking van ernstige delicten, met name levensdelicten en zware zedendelicten, en in veel minder gevallen zware vermogensdelicten (overvallen). Uit het dossieronderzoek en de gevonden kwantitatieve gegevens kan worden afgeleid dat het onderzoek werd gefaciliteerd door toepassing van deze methode, in die zin dat deze in veel gevallen tot opheldering van de zaak en tot een veroordeling bijdraagt.